قبل از خداحافظی

فانظر إلی آثار رحمت الله...

 

معمولا توی زندگی ما ها و مخصوصا در بین بزرگترهایمان یک افرادی هستند که کلاً گیر هستند. چپ و راست به آدم گیر می دهند. به همه چیز آدم کار دارند. به لباس پوشیدنت... به راه رفتنت ... به خورد و خوراکت...به رابطه های شخصی ات... به شغلت... به عقایدت... به این که کجا داری می روی. چرا داری می روی...چرا زود رفتی...چرا دیر برگشتی. چرا رنگت پریده... بوی چی می دهی...  این لکه ی چیست روی پیراهنت... صبحانه چی خوردی؟... شام چی دارید؟... چرا کم غذا خوردی؟ بیرون چیزی خوردی؟ چی خوردی؟...این رفیقت چه کاره ست؟... چرا زنگ زدم جواب ندادی؟...اشغال بودی با کی حرف می زدی؟...با فلانی تلفنی چی می گفتی؟... نصف شب چرا برق اتاقت روشن بود... برای چی یک سره کله ات توی موبایلت است...

هزار جور هم که به سازشان برقصی محال است که گیر دادنشان تمامی داشته باشد و حتی کم بشود...

 

خواستم بگویم که اینقدر این جور آدم ها را دوست دارم.

اگر یک روز نبینمشان و صدایشان را نشنوم دلم برایشان تنگ می شود...

خدا سایه ی شان را هیچ وقت از سر آدم کم نکند

خدای نکرده اگر بروند جای خالی شان خیلی پررنگ است...

بودنشان شاید بعضی ها را کلافه کند اما نبودنشان آدم را دیوانه می کند...

 

   + ح.ب ; ٧:٠٧ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۳/٥/٩
comment نظرات ()